Rosa+(skjønnlitterær+tekst+i+nynorsk)

Dagane hadde for lengst begynt å bli kalde, og snøen dalte ned og la seg som et stort kvitt teppe over bygda. Oppe i bakken låg ein farm med ein stor raud låve. I låven var det fult av kyr. Et av kyrne var ho Rosa. Rosa likte ikkje å liggje stille hele dagen, men ingen av dei andre kyrne ville være med ho rosa ut når det var så kaldt. Rosa gikk rundt i låven og prøvde å få med seg de andre kyrne ut. ”Kom igjen da det er jo ikkje så kaldt.” De andre kyrne bare så dumt på henne. ”Vi kan lage snøreinsdyr.” ” Vi kan ikkje gå ut når det er så kaldt,” sa Dagros. Dagros var den største kua og derfor den som bestemte mest. ”Mjølka kommer til og fryse til is.” ”Passe teit sagt,” tenkte Rosa men sa ikkje noko. Man motsa ikkje Dagros.
 * Rosa **

Dagane gjekk og Rosa ble meir og meir rastlaus. Til slutt kjeda ho seg så mykje at ho bestemte seg for og gå ut aleine. De andre kyrne sa ho var galen som gjekk ut i denne kulden aleine. Ho bestemte for å gå langt bort frå loven for å sleppe og høyre meir på de andre. Det snødde veldig mye, og det var mørkt. Rosa gjekk til skogen. Der var det enda mørkare, men det var også mindre snø der inne mellom trea. Rosa gjekk langt inn i skogen. Det var i grunnen litt spennande ho haldt seg vanlegvis på det store jordet, og hadde ikkje vært så langt inn i skogen før.

Etter kvart som ho gjekk møtte ho på kråka Derrick. ”Kva gjør så du så langt inne i skogen på denne tida av året?” Spurte kråka med en hes skjerande stemme. ”Kva gjør du så langt inne i skogen i det hele tatt? ” ”Jo eg kjeda meg så mykje i låven så eg bestemte meg for og ta en tur ut.” ”Også går du så langt bort ifrå låven?” ”Eg har da ikkje gått så langt,” sa Rosa forundra. ”Å nei,” ”Låven er jo fleire mil den vegen jo” sa Derrick, ”og hvorledes vet du det?” ”Det er jo der de gale folka bor.” ”Kva meinar du med det?” ”De drog eit tre inn i stua og hang mange ting som glitra på det.” ”Tenk på den heldiggrisen som kunne komme seg inn der.” Sa Derrick lengtande. ”Du likar visst ting som glitrar du,” sa Rosa tydelig nervøs. ”Å ja, du skulle sett reiret mitt du.” ”Det skulle eg nok.” ”men kan du hjelpe meg heim eller?” Sa Rosa håpefullt. ”Jo da, klart eg kan.”

Vegen heim kjentes mykje lengar ut en ho hadde gått fyrst, og nå hadde det blitt så mørkt at alt bare så helt svart ut. Derrick måtte fly over trea og Rosa hadde problema med og sjå han tel tidar, men ho kom seg heim igjen.

Det kjentes utrolig godt og komme heim igjen. ”Ja da var du her da” sa Derrick. ”Blir du ikkje med bort og ser på treet da” spurte Rosa, nå var det mykje lettare og sjå han. ”Ja kom så skal eg vise deg.” ”Sjå på det der.” ”Så merkeleg,” sa Rosa undrene. ”Wow, sjå på bordet,” kom det ifrå Derrick. På bordet låg det fullt av sølvbestikk og nyvaska porselentallerkenar som glitra ifrå stearinlysene på bordet. ”Å, eg vil inn” nærmast skrek Derrick, og begynte og stange mot vinduet. Nå kom hele familien laupandes. ”Kyrne er lause,” skrek en av ungane. ”Sleng på dykk støvlane,” sa far. Så sagt som gjort og ut kom hele familien for å jaga kyr, ”men det er jo bare ei,” sa far forundra. ”Kom deg inn nå Rosa.” ”Du øydelegg juleaftan for oss.” ”Julaftan.” ”Kva er det,” spurte Rosa. ”Eg veit ikkje,” svara Derrick og fløy sin veg. Rosa begynte og laupe, men uansett kor ho laup så kom det noen i vegen. Etter kvart hadde dei pressa henne mot ein vegg. Det var jo låveveggen ho kjappa seg rundt låvehjørnet og smatt inn igjennom døra. Familien kunne endeleg gå inn igjen for å eta.

”Nei men sjå kven som kjem der,” sa Dagros. ”Har du vært nok ute nå eller?” spurte Dagros. Det hadde blitt veldig seint. ”Ja eg har nok det” svara Rosa. Det tok nok ein stund før ho gjekk ut om vinteren igjen.